Royal Mess


Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

All monsters are human || G&G

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 1]

1 All monsters are human || G&G op zo jan 24, 2016 11:15 pm

Het geluid van de grote klok in de hal doorbrak de stilte die heerste in het huis. Drie uur 's middags, drie slagen. Vrijwel iedereen die van enig belang was binnen de familie was weg of was druk en ook het personeel leek nergens te bekennen. Georgina wist dat ze er wel waren, niemand verliet landgoed Lemoine zonder toestemming en niemand verzuimde zijn taak zonder straf, maar sinds de lunch was ze geen schoonmaakster of dienstmeisje meer tegengekomen. Niet dat dit haar uitmaakte, ze had liever dat iedereen haar met rust liet dan dat ze constant iemand op haar lip had zitten, iemand die haar niet alleen van haar behoeften kon voorzien maar die bovendien hoogstwaarschijnlijk alles wat ze fout deed zou doorspelen naar haar vader. Nu deed ze zeer haar best zich te gedragen met anderen in de buurt - dat wilde zeggen, iedereen buiten George - maar het was niet zo vreemd dat ze zich het liefst helemaal niet hoefde in te houden toch?
Bedienden waren niet de enigen die ze niet meer had gezien sinds het middagmaal. Ook hun geliefde broer was verdwenen zonder enige belofte van een vroege terugkomst. Hij was er, samen met zijn paard, vandoor gegaan. Waarschijnlijk richting het dorp, naar zijn schrijversvriendjes, zijn pretentieuze dichters. Hij verdween vaak na de lunch en kwam meestal niet terug tot vlak voor etenstijd. Soms vertrok hij zelfs al voor de lunch, pakte hij direct na het ontbijt al zijn biezen en verdween hij tot laat in de namiddag uit hun levens. Georgina kon hem missen als kiespijn. Ze wist dat George hem kon missen als kiespijn. Nu ze er zo over nadacht, kon in feite heel de familie hem missen als kiespijn, maar toch kwam hij iedere dag terug. Kwam hij iedere avond weer het erf op rijden op dat verschrikkelijke beest van hem met een nieuw boek onder zijn arm, met die nare zelfverzekerde blik in zijn ogen. Dat was waarschijnlijk het vervelendste aan het joch, dat hij altijd maar terug kwam en dat hij er altijd uitzag alsof het hem niets deed dat niemand behoefte aan hem had.
Georgina dacht aan dit alles terwijl ze zich door de gangen bewoog. Niet sierlijk, niet zoals het haar geleerd was. Er waren immers geen mensen van belang in dit huis, niemand behalve zij bevond zich momenteel in deze gangen, er was niemand die haar kon zien en dus maakte het haar niet uit. Ze was, zoals praktisch altijd wanneer ze ergens in haar eentje was, op weg naar George. Ze had een idee. Geen prachtig, extreem goed uitgewerkt idee, maar het was een idee. Of wel, natuurlijk was het prachtig, het was alleen niet goed uitgewerkt. Het was amper een idee te noemen, eerder een concept. Hoe dan ook, ze moest het idee - of concept, whatever floats your boat - delen met George, zoals ze praktisch alles moest delen met George en alleen met George. Hoe dichter ze kwam bij de trap die naar de zolder leidde, hoe breder haar glimlach werd. In haar linkerhand hield ze een lappenpop. Haar vingers waren strak gesloten rond een van de armen, haar knokkels kleurden wit van de grip die ze op het ding had. Levenloos bungelde de afzichtelijke pop mee met haar tred. Ze beklom de trap, een zacht deuntje fluitend en opende eenmaal boven aangekomen het luik. De duisternis van de zolder lachte haar toe. Het enige licht was afkomstig van een klein, stoffig raampje en een brandende kaars. Gezichten van tientallen poppen begroetten haar, wachtten haar op te midden van meerdere oude meubelstukken, bedekt met witte lakens, stoffige spiegels en waardevolle troep. De glimlach rond haar lippen werd nog breder toen ze George eindelijk zag zitten. Ze snelde naar hem toe, sloeg haar armen kort om hem heen en drukte haar lippen op zijn wang. Vervolgens liet ze hem los, die angstaanjagende glimlach nog altijd op haar gezicht, en stak ze haar linkerhand, met hierin de pop, naar hem uit. "Look at what I brought you. Isn't she just gorgeous? She has already lost one of her eyes, so I think we should take the other one too." Met een twinkeling in haar ogen keek ze van de lelijke pop op naar haar broer, trots was van haar gezicht te lezen. "But that's not what I came here for. Or well, ofcourse it was, but there's something else. Vincent is gone. He's always gone, but it only now crossed my mind that there must be a way to open his door when he's gone. I mean, he always locks it, but locks should not be a problem to us, right? Locks won't stop us. They never have."

Profiel bekijken

2 Re: All monsters are human || G&G op ma jan 25, 2016 1:09 am

George had weinig met poppen in het algemeen. Porseleinen poppen met kraaloogjes en mooie jurkjes deden hem niets. Hij was tenslotte een jongen. Hij vond de kleedjes die de poppen droegen niet bijzonder en zag geen schoonheid in de gekrulde of gevlochten haartjes. Hij hield niet van speelgoedpoppen waar kleine meisjes mee onder hun arm liepen. Hij háátte kleine meisjes die met poppen speelden. Ze waren vervelend, ze zeurden veel en waren vooral erg luid. George had een hekel aan luid. Hij was dol op stilte. Het enige geluid wat hij kon verdragen was de stem van zijn zusje.
Het liefste zag George de kleine meisjes zonder pop, en in plaats daarvan een betraand, gekwetst gezicht. Als kind wilde hij altijd de poppen aan hun witte beentjes onder de armen van de kinderen vandaan rukken en de kleertjes voor hun ogen verbranden, maar daar was dat verboden. Alles kon slechts in het geheim, en Georgina was daar beter in.
Nee, George had weinig met het porseleinen speelgoed. Die hadden geen functie. Je kon er niets mee. De poppen die George wilde, waren marionetten. Gebonden aan touwtjes. Bestuurbaar. Je kon ze laten doen wat je wilde, wanneer je maar wilde. Een beetje zoals mensen moesten zijn.
George was zijn hele leven al gefascineerd geweest door de marionetten. Hij was er heilig van overtuigd dat sommige mensen geboren waren om marionet te zijn, en anderen als poppenspeler. Hijzelf was een poppenspeler. Georgina was een poppenspeler.
De kinderen in het weeshuis waren marionetten.
Hij kon doen wat hij wilde, want hij had macht. Straks kon hij niet alleen de kinderen bespelen, maar ook de mensen die hen eten kwamen brengen, de dokter die hem maandelijks onderzocht, de vrouw die hem aan het bed vastbond alsof hij de marionet moest zijn.
Zijn vingers knoopten de touwtjes, haalden andere uiteinden weer los, naaiden stof aan elkaar terwijl hij zichzelf uit de illusie probeerde te bevrijden. Hij was niet meer daar.
Hij wist het wel, dat hij allang vrij was. Maar soms, als hij Georgina niet naast hem had om hem eraan te herinneren wie hij was, verloor hij zich in de herinneringen. Zeker op een plek als de grauwe, donkere zolder. Als Georgina niet bij hem was, had hij alleen zijn handen en zijn poppen, en zijn grimmige herinneringen.
Hij hoorde haar stem, maar keek niet op van de arm die hij met een draad aan het houten stokje verbond. Niet omdat hij ondankbaar was – George was dankbaar voor alles wat zijn zusje meebracht. De meeste onderdelen van de poppenverzameling die hier stond, waren er gekomen dankzij haar hulp. George kon altijd op Georgina rekenen. Dat was altijd zo geweest.
Hij keek niet op omdat hij de pop bijna klaar was en hij moest hem afkrijgen. Poppen kon hij later bekijken. Hetgeen waardoor hij opkeek, was het noemen van Vincents naam. Een blik van afschuw vormde zich op zijn gezicht en hij klemde zijn kiezen op elkaar. Hij hield niet van praten over zijn broer, die hij geen broer meer wilde noemen. Vincent had hen, nog erger dan de rest van de familie, al die jaren laten zitten, en hij zou hem er nooit voor vergeven. Bovendien hoorde Vincent er gewoon niet bij.
En nu was hij weer vertrokken. George wist wat dat betekende. Georgina en hij hadden het vaak genoeg in de gaten gehouden: Vincent zou de hele dag weg zijn.
George hield van het werken met zijn marionetten, maar hij was ook nieuwsgierig en zijn drang om overal achter te komen nam de overhand. Natuurlijk zouden ze langs die sloten komen. Dat kwamen ze altijd. ‘We’ll do it,’ zei hij, zonder verder te discussieren of op de suggestie in te gaan. George wijdde nooit veel woorden aan zijn boodschap.

Profiel bekijken

3 Re: All monsters are human || G&G op do jan 28, 2016 11:29 pm

Het feit dat hij niet opkeek wekte gemixte gevoelens bij haar op. Aan de ene kant voelde ze die frustratie borrelen, diep vanbinnen. De ergernis die zich altijd van haar de meester probeerde te maken wanneer iemand niet luisterde, die het vroeger ook daadwerkelijk vaak had gewonnen van haar kalmte en die haar daardoor meermaals in de problemen had gebracht. Tegenwoordig kon ze zich prima verweren tegen ongewenste emoties, vroeg ze zich af en toe zelfs af of ze begrippen als 'verdriet' en 'vreugde' nog wel definitie kon geven. Het geërgerde gevoel bleef daar, op de achtergrond en kreeg de kans niet om uit te groeien tot een uitbarsting, tot iets groots, iets dat schade kon aanrichten. Of wel, in principe ging dit alleen op voor George. Hij was de laatste persoon tegen wie ze ooit zou willen en zou kunnen uitvallen, op wie ze ooit (lang) boos kon zijn. Opgekropte ergernis kon nog altijd uitgroeien tot iets, maar waar ze vroeger roekeloos met andermans speelgoed gooide, waren haar uitbarstingen tegenwoordig een stuk overzichtelijker, doeltreffender en doordachter. Mocht het zover komen, dan had ze voor haast ieder persoon in haar leven al een plan klaarliggen voor hoe ze dit desbetreffende leven wilde ruïneren. Of deze plannen enige kans van slagen hadden, was een andere vraag, maar Georgina had genoeg vertrouwen in zichzelf, tevens geen tijd voor twijfel en was van mening dat letterlijk alles binnen handbereik was zolang ze George aan haar zij had.
De lippen bleven dus op elkaar geklemd, ze roerde met geen woord meer over de prachtig afzichtelijke pop en hield de frustratie op de achtergrond. De glimlach keerde weer terug op haar gezicht toen George naar haar opkeek, die blik vol walging in zijn ogen bij het horen van de naam van hun lievelingsbroer. Georgina had zichzelf vaak genoeg in spiegels bekeken om te weten dat precies die uitdrukking zich op haar gezicht vormde wanneer hij degene was die Vincent opbracht, wanneer Vincent hen passeerde in de gangen of wanneer hij de eetkamer betrad voor het ontbijt. "Ofcourse we will," knikte ze. Ze liet de hand met de pop hierin weer zakken, keek om zich heen en plaatste het walgelijke ding haast teder op een versleten stoel, waar twee lappen poppen tegen elkaar aangeleund met kraalogen de duistere zolder in staarden. Ze draaide zich weer om, streek haar rok glad en keek neer op George zijn huidige project. Er was geen reden om een opmerking te maken over de marionet. George wist, hoorde te weten, dat ze de pop, zoals al zijn andere creaties, prachtig vond en zou vinden. Ze liep dan ook in stilte langs hem en de pop, naar een kast waar de al voltooide creaties waren uitgestald. Voor de kast hield ze halt, haar ogen gleden de planken af tot ze vond wat ze zocht. Zijn armen en benen rammelden toen ze hem van de plank tilde, ze streek zijn zwarte haar naar achteren, grinnikte zachtjes en draaide zich toen, met de pop in haar handen om naar haar tweelingbroer. "It has come to my ears that our beloved brother wishes to take us on a tour," sprak ze sarcastisch. "It would be disrespectful to refuse his request." Met de betere versie van Vincent aan de touwtjes in haar handen, bewoog ze zich terug naar het luik om deze te openen. Ze wist niet wat ze zouden aantreffen in de kamer van hun broer, of ze überhaupt wel iets zouden aantreffen, maar veel maakte het haar ook niet uit. Het feit dat ze zonder zijn toestemming op zijn kamer zouden zijn, zou voor Vincent hoogstwaarschijnlijk al genoeg zijn om in paniek te schieten en alle extra schade die ze naast het wekken van deze reactie nog konden veroorzaken, was mooi meegenomen.

Profiel bekijken

4 Re: All monsters are human || G&G op do feb 02, 2017 11:55 pm

George volgde met zijn ogen Georgina’s handelingen terwijl ze de pop oppakte. Georgina was de enige die zijn poppen aan mocht raken. Ze was ook de enige die op zijn zolder mocht komen. De zolder, van de vloer tot aan het dak, was compleet bedekt met poppen in allerlei vormen en maten. Ze zaten op de met witte kleden bedekte stoelen, hingen aan hun touwtjes aan de houten balken van het dak. De meesten waren ze George creaties, klaar om bestuurd te worden. Anderen waren poppen die Georgina voor hem had meegebracht. Hij vond het fijn om te bedenken hoe zijn zusje iets bijdroeg aan zijn werk. Dankzij haar kon hij zijn poppen altijd mooier maken.
De vloer van de zolder was bezaaid met onderdelen. Poppenarmen, poppenbenen, poppenhoofden. Losse stukken stof, wol wat als vulling had gediend, losse kraaltjes en oogjes. Daarnaast had hij een aardige verzameling gereedschap, dat hij gebruikte bij het uit elkaar halen of maken van de poppen. Kleine hamertjes, naald en draad en een angstaanjagend aantal scharen en tangen.
George knoopte het laatste touwtje aan de pop waar hij mee bezig was, en legde zijn werk toen zorgvuldig naast zich neer. “If that’s what our brother wishes, we shall not dissappoint him,” zei hij, terwijl hij zich naar zijn gereedschap draaide. Ondanks de chaos op de zolder, wist hij precies waar alles lag. Niemand mocht aan zijn spullen komen. Niemand mocht ook maar een klein poppenoogje verplaatsen. Dan zou hij zijn juiste gereedschap nooit meer terug vinden.
Het idee alleen al maakte hem paniekerig.
Hij liet zijn handen over de ijzeren voorwerpen gaan en pakte het gereedschap dat hij nodig dacht te hebben. Waarschijnlijk had Vincent zijn kamer op slot. George wist dat Vincent, zoals Georgina had gezegd, iedere keer zijn kamer op slot deed, en hij wist ook dat dat moest betekenen dat Vincent iets te verbergen had. George was niet geïnteresseerd in Vincents leven, tenzij hij het op elke mogelijke manier zou kunnen verpesten.
Hij volgde zijn zusje door het luik naar beneden, van de krakende ladder af, en keek haar aan. Het was haar idee, dus het was zijn taak om haar plan te volgen.

Profiel bekijken

5 Re: All monsters are human || G&G op za feb 04, 2017 4:32 pm

Braaf wachtte ze bij het open luik tot haar broer het benodigde gereedschap bij elkaar had gepakt. Het openen van ruimtes die niet voor hun ogen bedoeld waren, het kraken van sloten, was niets nieuws voor hun. Eén van de vele nuttige dingen die ze in het weeshuis geleerd hadden, was het openen van een gesloten deur. De keren dat een van de twee de deur van de gangkast had opengebroken omdat de ander hier voor straf een nacht in moest doorbrengen, waren niet op twee handen te tellen. Resultaat was dat Georgina totaal geen besef meer had van het feit dat ze hiermee privélevens binnendrong. Ze was zich er totaal niet van bewust dat ze iets fout deed, van een onderscheid tussen goed of kwaad. Ze deden het al zo lang, dat het meer een hobby was geworden en het feit dat ze uitgerekend zijn kamer nooit in waren geweest, was dan ook bijzonder. Nu ze er zo over nadacht lag het waarschijnlijk aan het feit dat het tot voor kort nooit in haar opgekomen was dat Vincent misschien nog iets interessants voor hun in huis had. Iets waar ze iets mee konden, iets om mee te werken. Iets beters dan de voor de hand liggende opmerkingen over saaie hobby’s als dichten, denken of tekenen. George en Georgina verdienden iets meer uitdaging.
Het was wonderbaarlijk, maar Georgina leek haast vrolijk nu het plan in werking was gesteld. Met de pop nog altijd rammelend in haar hand, daalde ze de trap af. Haar lakschoenen tikten op het donkere hout en het duurde niet lang voor ook George zijn voetstappen waren te horen. Onderaan de trap keek hij haar aan, als teken dat zij voorop mocht. Op zijn teken hield ze het houtje waaraan de touwtjes zaten voor zich uit, zodat het daadwerkelijk leek alsof de kleine Vincent hun de weg zou wijzen. “After you, Vincie,” besloot ze plechtig, waarna ze zichzelf richting het vertrek van hun lieftallige broer bewoog. Het was een vreemde optocht, hoe de drie – kleine Vince voorop, daarna Georgina en daarachter George, met in zijn hand het gereedschap – zich door de gangen van het veel te grote, veel te stille huis bewogen. Vincent sliep op de verdieping waarop zij momenteel liepen, maar toch moesten ze een heel aantal overlopen door om bij hun bestemming te komen.
Het kon ook niet anders dan dat ze onderweg iemand tegen moesten komen. Het hele huis leeg, haast verlaten en dat al sinds het middageten en precies nú moest dat vadsige wijf van een schoonmaakster bezig zijn met het afstoffen van een tafeltje. “George! Georgina!” begroette ze ze, iets wat geschrokken van de plotselinge verschijning. “And, eh – “ Ze keek met een wat verbaasde blik richting de marionet die Georgina in haar hand hield. “Vincent,” sprak Georgina met een poeslieve stem en een minstens zo lieve glimlach. “We made him something special and wish to surprise him by leaving it at his door, do we not, George?” Ze draaide zich met haar brede glimlach naar haar broer, rolde met haar ogen en draaide zich weer naar de schoonmaakster, die een ongemakkelijke “ – Eh, right,” uitstootte. “Oh, would you please be so kind as to clean the floor in the dining room? My cup of tea just slipped right between my fingers. It shattered, unfortunately.” Georgina haar stem klonk vol van schuld, alsof alles wat ze verkondigde daadwerkelijk waar was en het haar tevens nog speet ook. De schoonmaakster knikte, boog en verdween en Vincent, George en Georgina waren weer op weg.
Voor de deur van zijn kamer hielden ze halt. Met een vies grijnsje op haar gezicht bewoog Georgina de pop zo, dat hij richting de deur gebaarde als teken dat het aan George de eer was om deze te openen. Ze kon haast niet wachten.

Profiel bekijken

6 Re: All monsters are human || G&G op za feb 04, 2017 10:41 pm

Georgina was een geboren toneelspeler en soms was George daar jaloers op. Ze kon haar poeslieve glimlachje opzetten naar iedereen en ze zouden haar geloven. Zelf keek George met een verachtelijke blik naar de schoonmaakster, die zich met bevende handen had omgedraaid en van hen weg was gesneld. George zag dat soort details: trillende vingers, knipperende ogen, een snelle ademhaling. Hij herkende ondertussen de zenuwen die de meeste mensen hadden wanneer ze in de buurt van de tweeling waren. Zijn hele leven had hij mensen al geobserveerd en hij wist precies welke trekjes mensen kregen wanneer ze zich geen houding wisten te geven. Hij zat er niet mee. Hij vatte het op als een teken van het ontzag wat mensen voor hen hadden. Of misschien waren ze bang voor hen, zoals de kinderen daar ook bang voor hen waren geweest. In beide gevallen was George blij met hun gedrag. Hij werd toch liever alleen gelaten.
Hij was opgelucht dat Georgina met de schoonmaakster afrekende en haar met een listig smoesje de verdieping af wist te sturen. Hij bewonderde zijn zusje voor de koelte waarmee ze haar leugens over haar lippen wist te krijgen. Alleen omdat hij haar door en door kende, wist hij haar leugens van waarheid te onderscheiden. Georgina kon zelfs de rest van de familie laten geloven wat zij wilde dat ze geloofden.
Zelf was hij minder goed in liegen. Hij was beter in zijn mond houden omdat hij gewoon geen antwoord wilde geven. Doen alsof mensen er niet waren en ze op die manier een ongemakkelijk gevoel weten te bezorgen, had hij altijd al gedaan. George behandelde het liefste iedereen die tegen hem begon te praten als lucht – behalve Georgina.
Hij glimlachte zacht in zichzelf om te manier waarop Georgina met de Vincent-marionet omging, alsof hij hen de weg leidde. De gedachte dat ze op deze manier hun walgelijke oudere broer konden besturen deed hem plezier. Hij genoot ervan om Vincent op deze kleine, simpele manier belachelijk te maken, zelfs als zijn broer het zelf niet kon zien. Hij stapte naar de deur om het slot te openen. Dat was een koud kunstje voor hem geworden. Hoe vaak had hij dit wel niet gedaan? Er waren zoveel situaties geweest dat hij een deur had moeten openen. Soms om Georgina te redden, soms om zichzelf te redden. Soms om onderdelen of andere spullen te stelen van iemands kamer en soms gewoon omdat hij zich verveelde. Hij boog zich naar het sleutelgat en binnen enkele seconden hoorde hij het slot al knarsen en wist hij de deur te openen.
Hij aarzelde even voor hij naar binnen ging. Vanuit de deuropening keek hij de kamer binnen. Hij herkende er niets. Hij wist vrijwel zeker dat hij nog nooit een stap in deze ruimte had gezet.
Hij wist dat er een reden moest zijn dat Vincent zijn deur op slot deed wanneer hij wegging, maar hij voelde nergens medelijden voor zijn broer. George voelde slechts de kille woede wanneer hij aan hem dacht. Hij stapte de kamer in.
Er was vrijwel geen kleur in de kamer van Vincent te vinden. Om hem heen zag hij kasten met boeken, keurig recht naast elkaar. Op de tafel lagen enkele schetsen van vormen die George van een afstandje niet kon onderscheiden. In de hoek stond een grote hoge spiegel. De kamer was kleurloos en netjes. Een beetje zoals George was.
Die gedachte maakte hem woedend.
“Well then,” zei hij tegen Georgina. “Let’s see what our precious brother is hiding from his dear family.”

Profiel bekijken

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 1]

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum